Saturday, November 18, 2017

KOMPAS

KOMPAS
Landjuwelen
Antwoord op Gemma “ Vastlopen “


Er is geen weg hetzelfde. Waar jou te
ontmoeten moest anders gezegd: het ontbrak
aan coördinaten, het zou spoorloos in de
wind, de regen en de hagel. Uiteindelijk
kan alles wat krom is beter verzwegen.

Uiteindelijk komt het met de wereld wel
terecht. Het speelt weliswaar geen open kaart,
de route is altijd onverwachts. Het blijft
een mysterie dat zich pas later openbaart.

Liefde heeft zo moeten wezen. Terwijl
je ernaar zocht leek het hopeloos verdwenen,
terwijl je ernaar giste bleef het vermist.

Het had lente nodig, warmte
en heel veel licht. Toen je het
losliet, toen het daar was
voor je het bevatte –


Elbert Gonggrijp, 
Egmond aan den Hoef, 
zaterdag 18 november 2017
Tekening @ Ed Fairburn







Thursday, November 16, 2017

LEEG GEDICHT

Leeg gedicht


Een nacht die onverhoeds zijn golven
uitrolt: vlak voor mijn voeten, ruimte die
zich uitstrekt, stuk slaat,wegvloeit, broze
bellen schuim ophoest.

Dit bedoelt stilte: het gaat voorbij elk
verstand, raakt aan het kijken zover het
duister reikt. Alles valt toe te eigenen,
maar net zo goed te negeren.

Het draagt een jas van oneindige
sterren, een huis vol met breekbaar
interieur, sterfelijke mensen. Er
bestaat weinig mededogen.

Je ogen lief, die doorgrond
ik niet zolang het leven hier
zo absent, nog moet –


Elbert Gonggrijp, 
Egmond aan den Hoef, 
vrijdag 17 november 2017












ARCHAÏSCH

Archaïsch
Landjuwelen
Antwoord op Gemma “ Voor jou leeft hij “


Dit was hij allemaal – een geschiedenis die
hij van buiten leerde, maar vergat tot je ervan
sprak – de vogels, de bomen en alles wat hij
had meegemaakt – vreugde, verdriet – wat
hij zag, trachtte te onthouden.

Een man die je ontmoette – het kind in hem
verzwegen tot jij je aan hem openbaarde, zijn
onschuldige ogen kwetsbaar – het liefdevolle
staren, het onvermijdelijk ogenblik.

Poëzie klinkt daar waar hij de woorden
omslachtig betwijfelde. Het moest diep van
binnenuit uitgediept om het tere een
roos te verzinnen.

Het klonk ergens vandaan. Hij moet het
eerder hebben verstaan toen de melodie aan
hem voorbij streek – gelijk een zachte
streling van een hand.

Mogelijk de jouwe –


Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,

donderdag 16 november 2017
Schilderij @ Laura Gomez - " Old Memories "


Monday, November 06, 2017

NOVEMBER RAIN

NOVEMBER RAIN


Hoe maak je iets zichtbaar – landschap
zo hevig van verdriet, alles verlaten als deze
November, de sputterende regen, leeg
en doelloos de kwetterende
Spreeuwen –

kaal als dood gras. Had het een antwoord
op later, op toekomst, was het niet verdwenen,
weilanden nog groen, maar desolaat
van verte –

zwart somberder dan zwart. In deze kilte
het leven te moeten leven, trappend tegen
de wind in.

Ik schrijf het je om mijzelf
niet te hoeven vergeten, omdat
ik er nog was –


Elbert Gonggrijp,  wachtruimte GGZ, 
Alkmaar,  maandag 6 november 2017














Thursday, November 02, 2017

SLUITERTIJD

SLUITERTIJD


Niet op toeval geënt. Het ene afgevinkt in de agenda, 
het ander met een sluitertijd van zoveel milliseconde welke
die ene Nachtvlinder verstarde. Hardlopen om maar niet
te hoeven vallen, een bruuske golf op de vloedlijn
haar kortstondige einde.

Een meeuw behoudt zijn vlucht tijdens het
zwenken, Om de hoek kan alles je gebeuren, is
werkelijkheid slaap, is een droom woordloos.
De sprong in de zandbak vertraagt tot
enkele meters zijn herhaling.

De kogel door de appel, de kus op je lippen. Hoe
uitnodigend het schoolbord het krijtje, het diploma het
gewenste succes. Wat gezegd had kunnen worden,
maar niet bekoorde. Die ene oogopslag die bleef
hangen. Toen je blijkbaar wegging.

Een trein om te halen, een boek aandachtig
te lezen, op weg te zijn naar iemand, de liefste.
Zo onwaarschijnlijk vermist, zo duidelijk te
formulieren, maar de nacht, het duister,
de uiteindelijke stilte – 


Elbert Gonggrijp, 
Egmond aan den Hoef, 
donderdag 2 november 2017